Elif Gökçe

  17. BÖLÜM- ZAMBAKLAR ÇİÇEK AÇTIĞINDA "Bütün yargılayanların gözünden bir cellat bakar." -Friedrich Nietzsche Cırcır böceklerinin sesiyle gözlerimi araladığımda oda karanlıktı. Demek ki hala geceydi veya sabahın çok erken saatleri. Bu benim yatağım değildi ve başım yastıkta da değildi. Hafifçe kafamı kaldırdığımda Karan'ın kucağında uyuduğumu fark ettim. Gözlerimi açmak için hala kırpıştırırken cırcır seslerini daha fazla duymaya başladım. Ne güzeldi, benim evimin yakınında hiç cırcır böceği yoktu ve sesi bana inanılmaz huzur veriyordu. Gri duvarın üstündeki kare tipli saate takıldı gözlerim. Sokak lambasının ışığı akrep ve yelkovana çarpmış, camdan yansıma yaptırmıştı. Saati zar zor seçebilmiştim. 4.19. Yerimden bir milim kımıldamadım çünkü sıcak ve rahattı, üstelik güvenli. Buraya geldiğimi hatırlıyor gibiydim ama uyuduğumu asla. Başımı göğsüne yeniden koyduğumda hala uykum vardı. Uyumadan hemen önce, bu anı hep hatırlamam gerektiğini düşünüp durdum. Gecenin karanlığı,...

  16. BÖLÜM- KUZULARIN SESSİZLİĞİ "...herkes, kendi çarmıhını sırtında taşır." -Samuel Beckett Bazen bir cümlenin ortasında kendi sesimi duyduğumda korkuyorum. Tanıdık ama yabancı çıkan o ses, bana ait ama aynı zamanda hiç ait olmaması gereken bir tınıda. Babamın sesi gibi. Keskin, sert ve insanı ezen ton... Aynı onda duyduğum gibi çıkıyor ağzımdan kelimeler. O an kendimden uzaklaşıyorum, sanki ben değilim konuşan. Çocukken kafamda kurduğum o tatlı dairede bu seslere yer yoktu. Sözcüklerin silah gibi kullanılmadığı bir yerdi orası. Gerçekten anlamasa da herkesin birbirini anlamaya çalıştığı, yükselen seslerin olmadığı bir ev düşlemiştim. Bunu kafamda kurarken içimde büyüttüğüm öfkeyi de o yapının temeline gizlice yerleştirmişim. Meğer sadece dış dünyanın kırgınlıkları değilmiş insanı yaralayan; bazen insan en yaralayıcı olanı kendi içinde taşıyormuş her yere. Kaçıyormuş ama yanında götürdüğü kendiymiş. Zaman geçti, ben yürüdüm ve hep aynı tokat atıldı yanağıma. En çok ben bağ...