Elif Gökçe

 15. BÖLÜM- GECE YARISI GÜNEŞİ “Bir yastıkta uyuyanlar bile birbirlerinin rüyalarını bilmezler…” - Ahmet Hamdi Tanpınar H ayatı boyunca hiçbir şeyi becerememiş, sevmeyi bile , biri olarak yaptığım en iyi şey dedektiflikti. Bu satırları Liva’yı daha iyi tanıdığım bir gece yarısı yazıyorum. Akşamüstü ondan özür diledim, beni affetmedi ama o da benden özür diledi, öylesine çekip gittiği için tabii, film izledik ve koltukta uyuyakaldı. Onu kucağıma alıp yatağımıza yatırdığımda yüzü, hiçbir şeyden haberi yokmuşçasına masum görünüyordu. Gerçekten yoktu da, ne yaptığının, ne olduğunun farkında değildi. Açelya’yla tanıştığım ilk yıllar Liva’ya dair birkaç ize rastlamış, pek umursamamıştım. O gece, karşıma yıllar sonra çıktığı ilk gece yeniden anlamıştım kaderin yollarımızı kesiştireceğini. Balıklar vardı tabloda, unutkanlığı temsilen resmedilmiş aptal balıklar. Liva da öyleydi, unuturdu. Nerede, neden ve nasıl olduğunu merak ederdi ama bunun bir cevabı yoktu. Bense kardeşimi...

  14. BÖLÜM- DİĞER KADIN ‘’İyileşmek; acının yanından değil, tam ortasından geçer.’’ İlk zamanlar ondan haberim yoktu, Mavi’den. İnsanları öldürdüğümü bile hatırlamıyordum; çünkü benim bilincimde olan şeyler değildi. Mavi, benden apayrı bir kişilikti. Kötü, merhametsiz, inançsız, mazoşist… Acıdan zevk alıyordu, kurbanları eziyetle öldürmek onu keyiflendiriyordu. Aç bırakıyordu, kan kaybı yaşatıyordu, zincirleyip darp ediyordu, susturuculu ile defalarca sıkıyordu. Ve ben kendim olduğumda, hiçbirinden haberim olmuyordu. Sezen Zeydan’da, kişilik çatışması yaşadım. Mavi, işini bitirene dek kendime gelemezdim ama o gün geldim. Ardımda kanlı peçeteler, sıcak çay bardağı ve deliller bıraktığımda yalpaladım. Ayak izim kaldı o tozlu koltuğun üstünde ve gitmeye çalışırken deli bir adam gördü beni sokakta. Aracımı gördüğümde ne olduğuna anlam veremedim, oraya ne zaman ve ne için geldiğimi sorguladım. Başım dönüyordu, aracıma koşup sürücü koltuğuna bindiğimde telefonum çaldı. Karan aramışt...