Elif Gökçe

  12. BÖLÜM- HANÇER "Sen kendime doğru çevirdiğim bir bıçaksın!" -Franz Kafka Karan, çocukluğundaki evin mutfağındaydı. Pencerenin önündeki masa hâlâ oradaydı. Masa örtüsünden çıkmayan kahve lekesi, sapı kopmuş mavi fincan, süt kokusu ve sıcak çikolata hazırlayan annesi. Beyaz bir elbise giymişti, ayakları çıplaktı. Yüzü gençti ama bakışları yorgundu, sanki zamanın her halini aynı anda taşıyordu. Geçmiş, şimdi, gelecek. Pikaptan gelen ses eve, mutfağa ve Karan’ın içine neşe serpiyordu. Bir türkü, Keklik Gibi. Annesinin en sevdiği türkü. “Oğlum…” Ses, rüzgârın içinden süzülen bir ağıt gibiydi. Acılı ağıt. Karan durdu. Kalbi göğsüne sığmıyordu. Birkaç adım attı, sonra dizlerinin üzerine çöktü.  Elini uzattı, parmakları Karan’ın saçlarına değdiğinde o dokunuş bin yılın özlemi gibiydi; annesinin parmakları buz gibiydi. ‘’Anne…’’ çıktı dudaklarından, yutkundu ve heyecanla baktı. Gözleri ışıldıyordu. ‘’Sen çok üşümüşsün.’’ Kadın yavaşça arkasını döndü. Elindeki çay kaşığını masaya ...

  11. BÖLÜM- SUSKUN KUZGUN “Bir şeyi saklamanın en iyi yolu, onu herkesin görebileceği bir yere koymaktır.” -Sherlock Holmes Bir avcı için yaralı avın kokusu, tüm doğanın susup sadece içgüdünün konuştuğu bir şölendir. O an avcı artık bir insan değil, zamanın en eski hikâyesindeki başkarakterdir. Kanın sıcak buğusu havaya karışırken korku kokusu usulca yükselir. Gecenin serinliğinde, ölümün habercisi gibi süzülür. Oysa av bunu henüz bilmez. Henüz uyanmamıştır yırtıcı bakışlara. Evin içinde soluğu daralır. Camı açar bir anlığına, serinliğe kavuşur gibi olur; sonra aceleyle kapatır tekrar. Dışarısı ona yabancı, içerisi ise cehennem gibi sıcaktır. İnsan bazen alıştığı cehenneme, yabancı cennetten daha çok tutunur. O da öyle yapar. Penceresini kapatırken çıkardığı ses gecede yankılanır, sanki evin içindeki kasveti daha da koyulaştırır. Pencereden çekilirken odaya sinmiş teri ve tükenmişliğiyle baş başa kalır. Kalbi, nedenini bile tam anlayamadığı bir huzursuzlukla atmaya devam ede...